در بارۀ نوشتن

نوشتن به سایت جمهوری، از این به بعد برایم ممکن نیست. لذا همین جا پایان یک مرحله قلم زدن در این سایت را به خوانندگان اعلام می کنم. این آخرین نوشته را می خواهم راز دلی باشد با خوانند گان جمهوری سکوت و آن اینکه نوشتن برای من به چه معنا است و من چرا دست به قلم می برم؟

افشار، متنِ زنده‌ي تاريخ ستمديدگان

يکي از فاجعه هاي تاريخي ايِ که فراموشيِ آن ناممکن و ياد آوردنش عذاب آور است و روح را شکنجه ميدهد، فاجعه ي «افشار» است؛ فاجعه ي که نه تنها قاتلانِ آن، به حيثِ مجرمانِ جنگي محاکمه نشدند، بلکه اکنون، حتي فعالتر از دورانِ جهاد و عصرِ فاجعه آفريني و بدل کردنِ افشار به «کتابِ ويراني»، در دولت، پارلمان و ديگر عرصه هاي سياسي، فرهنگي و اجتماعي حضور دارند.

جُرمِ هزاره بودن

نمي‌شود هزاره باشي با «جرم» و تجربه‌اي «مُجرِم‌بودن» آشنا نباشي. براي اثبات هر جرمي دادگاه و دستگاه قضايي لازم است، تا با طي فرايند، ولو صوريِ اثبات جرم مجرم‌بودن مشروع و موجه جلوه كند.

موسيقيِ اعتراض

«عيد»، در تماميِ فرهنگها مناسکِ جمعياي است که سرشتِ «اشتراکي» دارد و حتي آنانيکه جز «عزا» تجربة ديگري ندارند، در آن سهيم اند. همه چيز بستگي به آن دارد که در کجا باشيم و اين روز را چگونه آغاز کنيم.

اندیشه شما پیرامون قضایای انتخابات چیست ؟

اشاره: این بار برخلاف گذشته، برخی از پرسشهای را مطرح کردیم که با رویدادهای پس ازلغو دوردوم انتخابات ریاست جمهوری افغانستان، ربط دارد. خواستیم که ازنگرش های نخبه گان فکری وسیاسی کشور در این راستا آگاه شویم تا نظریات و تحلیل های روشنگرانه شان بتواند گره های پیچیده ای که در چنین وضعیت پیش بینی ناپذیر به وقوع پیوسته است،

داوری نکنید تا داوری نشوید

«جمهوریِ سکوت، ادای مسئولیت یا ارضایِ بی  مبالاتی؟» یادداشت یا اعتراض نامه​ای بود که به تاریخ بیست و ششم آگوست توسط استاد عزیزِ رویش به هدف «راه افتادنِ یک سری مباحثی تازه تر در این سیاست»، در نقد سایت «جمهوریِ سکوت»   منتشر گردید. جایی خرسندی است که آقایِ رویش به جای مدح و ثنا از ضعف​ها و کاستی​های این سایت می گوید، «از مدیریتِ غیر حرفه​ای و بی مبالات سایت»، «شخصیت نمایی​ها و یا شخصیت زدایی​هایِ غیر منطقی» و اینکه در مرور زمان این سایت « به مارکیتِ سیاه بیشتر شباهت پیدا کرد تا یک سایتی که می​خواهد جهتی و هدفی داشته باشد

در افغانستان شعارها مذهبي، اما عملكردها نژادي اند

 (شهيد مزاري، سخنراني بابه تجليل از شهدا، 15 جدي 1373)«... وقتي كه اين برادران جهادي ما آمدند، در پشاور نشستند و اعلام كردند كه ما براي اينها حق قايل نيستيم و اينها در افغانستان موجوديت ندارند، ما تكان خورديم كه حالا موجوديت ما در خطر است؛ كسي كه موجوديتش در خطر باشد، بايد قبل از هر چيزي از موجوديت خود دفاع كند، بعد از آن نوبت مي‌رسد به اينكه چگونه زندگي كردن و چگونه تصميم‌گرفتن خود را مطرح كند و آنگاه برسد به اينكه چگونه نظام را حاكم بسازد. ما كه در اينجا تلاش مي‌كرديم كه اين نظام، نظام انقلابي باشد يا نظام غير انقلابي، اين مرحله‌ي سوم بوده است.

مزاري؛ تصويرِ لحظه‌هاي خطر

(1)باگذشتِ چهارده​سال از «شهادت مزاري»، تصويرِ او نه تنها به کم​رنگي نگراييده، بلکه هر روز تاب​ناک​تر و درخشان​تر و در عين حال تفسير​ناپذير تر مي​گردد. اگر از کليشه​سازي​ها و تبليغاتي​کردنِ «مزاري» بگذريم که نه تنها ما را به شناختِ وي کمک نمي​کند، بل رازهاي وجوديِ او را مستور ساخته و به گمراه​سازي​ها، مصحلت​انديشي​​ها، سوءِ استفاده​هاي سياسي و تا حدودي هم گفتارهاي شيکِ تغزلي و توصيف و تمجيدهايِ تکراري و شعارهايِ کهنه و کاملا بي​معنا، مي​انجامند، سخن​گفتن از مزاري اين «آية محکم و متشابهِ عدالت» و «فاتحه الکتابِ تصميم راديکال»، به​ويژه در «سرزمينِ بدون عدالت» چون افغانستان که کلام نيز ويران و بي​معنا شده و چيزي را همرساني نمي​کند، دشوار است.

جمهوريِ سکوت

هر سطري را که بتوانيم امروز منتشرسازيم، خود يک توفيق بسيار مهم است که قوايِ ظلمت و اهريمني را تضعيف مي​کند«والتربنيامين»سرگذشت ستمديدگاني را که به حيث استثناي برسازندة تاريخِ رسمي در «حوزة ممنوع سخن» رانده شده​-​اند و در واقع باطرد آن​ها از «نظم​گفتار»، روايتِ ملي معنادار مي​گردد، تنها از خلال سکوت مي​توان قرائت کرد. به لحاظ تاريخي قتلِ عام عصر «عبدالرحمن(1892-1893)» گره​گاه اصلي بي​عدالتي​ها و فاجعه هاست. فاجعة انساني که در اين عصر اتفاق افتاد هم به لحاظ کمی و هم به لحاظ کيفی، نه تنها يکی از دهشت​ناک ترين فاجعه​های تاريخ اين سرزمين، بلکه يکی از دهشت​​ناک ترين فاجعه​های تاريخ انسان است.