شصت و پنجمین سالروز ولادت بابه مزاری امروز در کابل بصورت باشکوهی تجلیل شد. در این مراسم که در هتل "الماس غرب" در غرب کابل برگزار شده بود، صدها تن از جوانان و فعالان کابل به شمول شماری از چهره های برجسته سیاسی، فرهنگی و اجتماعی اشتراک ورزیده بودند.

برنامه های این مراسم در نوع خود با شکوه بود و علاوه بر سخنرانی تعدادی از چهره های برجسته سیاسی و فرهنگی در کابل، شامل برنامه های تفریحی از قبیل طنز، آهنگ و دمبوره هزارگی بود که همه شرکت کنندگان محفل را به وجد آورده بود. اجرای این محفل بصورت زنده از از وب سایت «جمهوری سکوت» پخش می شد و شمار زیادی
از هزاره های مقیم کشورهای جهان آنرا به صورت آنلاین  از این وب سایت دنبال کردند. 

در فضای محفل امروز بیشتر شور وشادی و هیجان حاکم بود: شور سالروز ولادت رهبر؛ سالروز ولادت مردی که فریاد عدالت اجتماعی را در افغانستان سر داد؛ فریادی که حاکمان افغانستان در طول تاریخ با آن بیگانه بودند.

محفل سالروز ولادت بابه در ابتدا با تلاوت آیاتی از قرآن کریم آغاز شد و بعد از آن سخنرانان محفل آقایان عبدالله جاغوری، عزیز رویش، سرور جوادی، امر الله صالح، یعقوب یسنا، سرور مونس و اکریم گیزابی به ترتیب سخنرانی کردند

بعضی از سخنرانان محفل، به مناسبت سالگرد ولادت بابه به تبیین جنبه های شخصیتی، افکار و زندگی سیاسی شهید مزاری پرداختند و بعضی دیگر از سخنرانان نیز از آشفتگی های دنیای سیاست در افغانستان سخن گفتند و از وضعیت جاری و دورنمای دوره بعد از 2014 ابراز نگرانی کردند.

آقای عبدالله جاغوری، اولین سخنران این محفل، در سخنانی با پرداختن به جنبه های شخصیتی و مبارزات سیاسی شهید مزاری، عدالت را از دیدگاه سیاسی شهید مزاری بررسی کرد و گفت: تاکید شهید مزاری آن بود تا عدالت در افغانستان را به عنوان یک اصل ملی طرح کند. آقای عبدالله جاغوری شخصیت سیاسی شهید مزاری را چنین خلاصه کرد: مزاری آزاد زیست؛ آزاد فکر کرد و آزادانه جانش را در راه تحقق آرمانش فدا کرد.

عزیز رویش، از چهره های فعال سیاسی و فرهنگی جامعه ما با تبریک گفتن سالروز ولادت بابه، به ابعاد مختلف مبارزات و شخصیت شهید مزاری پرداخت و تاکید کرد که مبارزات شهید مزاری ما را به خود آورد و برای فرد فرد این جامعه اعتماد به نفس خلق کرد. بخش هایی از سخنرانی آقای رویش به مسائل جنگ و اوضاع سیاسی کشور مرتبط بود و نگرانی هایی که درباره چشم انداز خروج نیروهای ناتو از افغانستان و دوره بعد از 2014 وجود دارد.

در اواسط برنامه، رضا رضایی ستاره افغان و خواننده نوظهور، آهنگ زیبای "خدایا بال و پر می دادی مارا" را اجرا کرد؛ ترانه ای که علاوه بر ماهیت هنری-عشقی خود، نمایانگر احساس جمعی مردم ماست؛ و مصرع دیگرش "ازی کوتل گذر می دادی ما را" که با ظرافت، "کوتل ها" و رنج های مردم ما را به تصویر می کشد.

سخنران بعدی آقای سرور جوادی، نماینده سابق مردم بامیان در پارلمان بود. وی در سخنان خود با تاکید بر اینکه "عدالت" برای بابه مزاری به عنوان یک آرمان انسانی بود، گفت: بابه مزاری عدالت را وسیله ای برای به قدرت رسیدن قرار نداده بود بلکه آن را باور داشت و عدالت اندیش و عدالت باور بود.

بعد امرالله صالح، رییس سابق امنیت ملی به ایراد سخن پرداخت و مسائل جاری کشور و عملکرد دولت را مورد نقد قرار داد. آقای امرالله صالح گفت: من در زمان مزاری نبوده ام و درک حضوری از او ندارم. اطلاعات من از مزاری همانست که خوانده و شنیده ام. در رابطه با پیمان منعقد شده میان افغانستان و امریکا، آقای صالح گفت که پیمان استراتژیک، چند پارچه کاغذ است و از جانب کسی امضا شده که طالبان را دشمن خود نمی داند. آقای صالح، طالبان را تهدیدی برای همه مردم افغانستان خواند و تاکید کرد که این گروه در آینده نیز دشمن مردم افغانستان خواهد بود. 

 

یعقوب یسنا، استاد دانشگاه در کابل نیز به نوبه خود به بررسی کارنامه سیاسی و اندیشه های شهید مزاری پرداخت. آقای یسنا گفت، مزاری اولین فردی بود که استعمار داخلی را درک کرد و برای آن راه حل هایی را پیشنهاد نمود و مزاری اولین کسی بود که هزاره ها را از منظر عاطفی بازسازی کرد.  

سرور مونس از سخنرانان دیگر محفل با اشاره به آشفتگی های سیاسی میان هزاره  ها در دوره جنگ های داخلی گفت که بابه مزاری با آمدن خود در عرصه سیاست کشور، هزاره ها را متحد ساخت و به یکی از جریان های مطرح سیاسی در سطح کشور تبدیل کرد.

اکرم گیزابی، از فعالان سیاسی جامعه هزاره با گفتن اینکه "حرف از هزاره زدن به معنی نفی دیگران و تبارگرایی نیست." بار دیگر پیام بابه مزاری مبنی بر ضرورت رفع تفرقه و نفاق در بین اقوام افغانستان را در ذهن ها تداعی کرد. آقای گیزابی با تصریح بر ادامه راه شهید مزاری گفت: مزاری را گرامی داریم؛ راه او را ادامه دهیم؛ از نام مزاری استفاده سیاسی نکنیم.

در ادامه علی دریاب، هنرمند هزارگی با نواختن دمبوره و اجرای آهنگ "بت ره اگه میده مونی از کوتل شیبر بیه" خاطرات دفاع و مقاومت قهرمانانه مردم بامیان در برابر سلطه رژیم سیاه طالبان را در اذهان زنده کرد.