فيلم مستند "افغانستان؛ پيامبران از يك گذشته تاريك" توسط فلورانس گويج و حسين صدر در سال 2007 در داخل افغانستان ساخته شده است. اما نخست در  18 فيبروي 2012 در يوتيوپ به صورت عمومي به نشر رسيد. اين فيلم روايت واقعي از تاريخ افغانستان است كه آن نگاه غلوآميز و افتخارآلود افغاني را در خود ندارد. فيلم، تاكيد مي‌كند تا گذشته را به رسميت شناخت و به آن اذعان كرد. افغانستان را سراسر تاريك نشان مي‌هد و در نهايت با اين عبارت به پايان مي‌رسد: شب محض.

جدا از هرگونه نگاه تخصصي، اين مستند در نفس خود، يكي از مهم‌ترين كارهاي است كه در شرايط "پسا طالبان" انجام گرفته است. افغانستان كشوري است كه فجايع و رخدادهاي ويرانگر در آن مستند نشده است.  نابودي حافظه تاريخي مردم افغانستان از جنگ، خود نگراني است كه كمتر بدان انديشيده شده است. غيابت يك روايت واقعي همواره زمينه شكل‌گيري يك حافظه جمعي غيرواقعي را فراهم مي‌كند كه ممكن خطرناك باشد. افغانستان با وجود نيم قرن بي‌ثباتي و بيش از سه دهه جنگ و ويراني، هنوز حتا يك سمبول صلح كه يادآوري قربان جنگ باشد، ندارد. در كشورهاي پسا جنگ، براي حرمت‌گذاري به قربانيان و بازسازي حافظه جمعي و به ميراث گذاشتن يك پيام واضح و روشن براي نسل‌هاي آينده، معمولا پارك‌ها و موزيم‌هاي صلح و يا هم سمبول‌هاي يادبود به نام صلح ساخته مي‌شوند تا تداعي كننده ويراني و فروپاشي جنگ به مثابه هشدار مدام باشند.  موزيم صلح، پارك صلح و سمبول‌هاي يادبود بايستي معطوف به حرمت‌گذاري به قربانيان باشند و نه فخر فروشي زورمندان و جنايت كاران. متاسفانه در افغانستان مساله برعكس است. ما تا كنون كارهاي سمبوليك و نمادين در گستره‌ي فرهنگي و اجتماعي براي صلح و يادآوري از قربانيان جنگ  و ويراني نكرده ايم و حتا ذهن ما فاقد ابتكار شده است و با عوام‌گرايي و سخنراني‌هاي مضحك،  سخن گفتن از صلح و قربابيان جنگ را نيز به مضحكه بدل كرده ايم.

از سوي ديگر، تاريخ افغانستان تاريكخانه‌اي است كه ديوهاي آن كمتر شناخته شده اند. براي بيرون شدن از اين تاريك‌خانه و روشن كردن چراغي در آن، بايد تلاش صورت گيرد. براي رسيدن به اين هدف نخست بايد چشم‌ها را باز كرد تا تاريكي را فهميد و برسميت شناخت. در غير آن، حتا توافقي نمي‌تواند وجود داشته باشد كه گويا ما در يك تاريكخانه در زندانيم.  افغانستان، در دنياي كنوني به كعبه تاريكي و مكان مقدس پيامبران ظلمت و وحشت بدل شده است؛ وحشتي را كه كمتر درك مي‌كنيم؛ چون با آن خوي گرفته ايم. به هرحال، اين فيلم يكي از تلاش‌هاي است كه وحشت جنگ و تاريكي را مستند كرده و داستان يك فروپاشي تمام عيار را از گذشته‌هاي دور تا به امروز قصه مي‌كند. 

بخش اول

بخش دوم