شبِ یلدایِ کارگر

نظرات ارسالی از سوی خوانندگان وب سایت جمهوری سکوت.

• جاوید ۱۳۹۰ چهارشنبه ۱۱ جوزا

  برادر عزیز بسیار نوشته شما زیبا و نماینگر احساس شما در قبال مردم فقیر است به نظر من تنها ابراز کردن احساس همدردی کافی نیست به نظر من باید به فکر راه حل باشید خوبتر خواهد بود. بیشتر راه حل را پیشنهاد کنید زیباتر خواهد بود. تشکر ....

• شهروند ۱۳۹۰ چهارشنبه ۱۱ جوزا

  بودای عزیز درود برشما، آری در این سرزمین هم کسانی یافت می شود که درد و رنج طبقه ای محروم جامعه را باقلم استوار انعکاس دهد خوب است که یکبار دیگر اندیشه ای سوسیالستی و کمونیستی در این جامعه احیا شود تا توده ای این سرزمین بازهم بتواند یک نفس راحت وعمیق بکشد
  از نوشته های تان که بطور ضمنی اندیشه مارکس بزرگ و همتایان اش را انعکاس می دهد جهان سپاس

• عیسی سعادت لعلی ۱۳۹۰ دوشنبه ۵ ثور

  سلام خدمت بودای عزیز !
  از اینکه جامعه شناس هستی ، واقعا درد ورنج جامعه را از هر لایه ای آن تشخیص میدهی . اختلاف در سطح زنده گی انسانها یک امر طبیعی است اما این تفاوت در جوامع مختلف ، مختلف است با آنکه وضعیت کارگران در کشور ما بسیار رقت بار است ولی همین کارگران است سر نوشت دیگران را با دستان آبله دارش رقم میزند ، وای بر حال کسانی که با حمایه ای این دستان در اریکه های قدرت رسیدند ولی با بیشرمی آنان را فراموش کرده اند.

• نا آشنا ۱۳۸۹ شنبه ۱۱ جدی

  سلام آقای بودا آری در افغانستان هزاره ها هزاره است امادر ایران شاید همه روزه برایت می گفت که افغان پدر سوخته . آری تاریخ همیشه این مردم را محروم ساخته هیچگاه با این مردم بخت یاری نمی کند. این مردم باید برای همیشه جوالی یا مزدور باشد کاش همیشه فردی مانند مزاری بیاید تا این مردم از غم این دو واژه رهائی یابد به نظر شما آیا هزاره ها می تواند این وضعیت نا بسامان که این رهبران نا بخرد از این بهتر شود. لحاظ درد های شما من احساس می کنم آرزو می کنم که بابه مزاری دیگر ی بیاید تا مردم را به طرف حقیقت شان حرکت دهد نه این رهبران بازاری .

• shahnavaz azizi شاهنواز عزيزي ۱۳۸۹ جمعه ۱۲ سنبله

  
  سلام دوستان خوبم . دنيا دو روز است .همينطور که ميدانيد کارگر فداکار و زحمت کش است
  
  بايد هواي کارگر را داشته باشيد .

• shahnavaz azizi شاهنواز عزيزي ۱۳۸۹ جمعه ۱۲ سنبله

  
  سلام دوستان خوبم . دنيا دو روز است .همينطور که ميدانيد کارگر زحمت مي کشد و عرق ميريزد بايد هواي کارگر را داشته باشيد

• علی هاتف از کابل ۱۳۸۹ پنج شنبه ۱۰ سرطان

  سلام بر بودا عزیز !
  درد مند ترین فردی را که تا هنوز در تاریخ زندگی ام مشاهده کرده ام
  و با احساس ترین کسی را که تا هنوز در پاکی و صداقت یافتم
  فقط میتواند جناب بودا باشد
  درود بر احساس پاک شما !
  کمتر کسی را میتوان بافت که با چشمان بصیرت به مسایل نگاه کند و به یاد مظلوم ترین قشر جامعه قدمی بر دارد . واژه کارگر یه نظر من واژه مقدسی است و نباید به این واژه به دیده حقیر و پست نگریسته شود و می بینیم که در جامعه ما این رسم معمول است .
  کارگر عضو محرک و سازنده هر کشور است .با دستان توانای کارگر است که جامعه شکل می گیرد و تمدن را می توان ساخته دست همین قشر دانست .
  

• هزاره ۱۳۸۹ سه شنبه ۲۵ جوزا

  سلام اسد عزیز!
  و سلام به تمام کارگران که با آبله دست و عرق جبین تامین نفقه میکند.
  آری!
  آقای بودا هر وقت که مقالات شما را میخوانم بدون اراده اشک از چشمانم جاری میشود و نمیتوانم که خویشتن را کنترول کنم از بس که در عمق سختی ها و رنج های پایان نا پذیر قرار میگیرم و ندای مظلومیت و نهایت زحمات و دشواری را در روح نوشته شما احساس میکنم.
  

• واصل ۱۳۸۹ پنج شنبه ۲۰ جوزا

  عالی هست اسد بودا
  این هست روزگار که باید سپری شود و شاد روزگار را با داغ های آدمای مثل ما تحمل نماید.

• اسدالله محمدی ۱۳۸۹ سه شنبه ۴ جوزا

  سلام گرم به گرمی افتاب خدمت بودا عزیزم تقدیم باد !
  بودای عزیز از مقالات تراژدی که می نویسی که دل هر خواننده را به اندوه و رنج میا ورد جهان سپاس و تشکر نمیدانم چرا این قدر درد در دلت نهفته است آ یا زیاد درد کشیده ای ویا فطرت ات چنین است .
  مو فق با شی

• nasiba ۱۳۸۹ پنج شنبه ۲۶ حمل

  salam asad
  to binazir asti

• zz ۱۳۸۸ چهارشنبه ۱۲ حوت

  کاش همیشه این طوری کار باشه اما کاری که در ان بازگشتی هم باشه اون هم بادست پر پول و دل شاد نه با عکسی از تابوت.

• عل جعفری ۱۳۸۸ يکشنبه ۲۰ جدی

  سلام به اسد بودا فرزند درد مند وطن امیدوارم هرجا باشی با طراوت و نشاد زندگی کنی و قدمی در راه پیشرفت و تعالی کشور و حمایت از مظلومترین و محروم ترین مردم جهان (شیعیان افغانستان) برداری و در کنار آن ها باشی تا التیامی باشد برای زخم های که آن ها از دست ظالمان بر قلب دارند.
  ارادتمند بومانعلی جعفری شهرستانی

• عيم ۱۳۸۸ شنبه ۱۹ جدی

  
  سلام اسد جان عزيز
  http://mnakbari.blogfa.com
  
  جوانان بیکار افغانی در دوراهی مرگ و زندگی ذلت بار
  
  
  
  
  
  1- سفر بدون بازگشت
  
  سال 1362 بود که عموی مرحومم خانه و خانواده اش را به قصد کار در ایران ترک کرد، 9 – 10 ساله بودم، همه جا خبر از جنگ بود و جهاد علیه شوروی و ...، تلفن‌يا نبود و يا خراب شده بود و کيبل‌ها و سیم هایش در بازار هاي پاكستان به فرو‌ش مي‌رسيد، پست‌خانه‌ها هم در جنگ نابود شده و يا در دسترس مردم نبود، اسم انترنت را كشورهاي پيشرفته نشنيده بودند تا چه رسد به افغانستان! احوال سلامتی و به خير و جانجوري رسيدن مسافران را از کسانی که از ایران بر می‌گشتند می‌گرفتند.
  
  هر بار كه در قريه محل سكونت مان در منطقه شمال غزني، خبردار مي‌شدم كه كسي از ايران آمده، فوراً خودم را به آن‌جا مي‌رساندم، به اميد اين كه خطي (نامه‌اي) سوغاتي كه كاكايم فرستاده را بگيرم، مسير راه را با اين خيالات طي مي‌كردم كه كاكايم (عمويم) برايم از ايران كرميج، كرتي يا توپ روان كرده، خط روان كرده آن را ببرم خانه پيش مادر بزرگ و خانواده‌ي عموجانم بخوانم، تازه كتاب ديوان حافظ را تمام كرده و به نصاب خواندن مشغول بودم و خط اگر خيلي كج و معوج نبود را – هرچند باسختي- مي‌خواندم! تا به منزل مسافر تازه وارد مي‌رسيدم مي‌پرسيدم «كاكايم را در ايران نديدي؟» خط، سوغات مَوغات نياوردي؟
  
  اين كار هميشگي من شده بود، پاسخ دلخواهم را هيچ‌وقت نمي‌شنيدم. روزها، ماه‌ها و سال‌ها گذشتند و ده‌ها و صدها مسافر از ايران برگشتند نه خط آوردند و نه سوغاتي! خبري از كاكايم نشد !
  
  سال‌هاي بعد طبق عادت كه به استقبال مسافرتازه برگشته براي جويا شدن از احوال كاكايم مي‌خواستم بروم، پدرم نگاه معناداري به من مي‌انداخت و مي‌گفت: «بچيم نرو كاكايت ديگر خط و سوغات نمي‌فرستد! هيچ وقت! حقيقت را هم نمي‌گفت چون مادر پيرش بي‌صبرانه منتظر بازگشت فرزندش بود، مبادا من انتظارش را پايان دهم!
  
  در بين مردم زمزمه‌هاي شنيده مي‌شد و خبرهاي متناقضي كه هيچ وقت صحت و سقمش معلوم نگشت، از جمله اين كه در كارخانه مقواسازي جمايل واقع در شورآباد تهران كشته شده و ...
  
  پسر دو ساله‌اش اكنون 28 ساله شده و مادرش در بستر مرگ، احتضارش توأم با انتظار بود، دخترش در 9 سالگي همراه با خواهر 7 ساله‌ي من بر اثر سقوط سقف خانه‌ي گلين، زير خروارها خاك به انتظار بازگشت پدر، پايان داد. او و هم مادربزرگ آرزوي بازگشت عمويم را به گور بردند.
  
  اما... قصه‌ي غمبار عموي من قصه‌ي يك فرد نيست، نگون ‌بختان زيادي هم‌سرنوشت او شدند كه از بركت جنگ، براي يافتن لقمه ناني راهي پاكستان و ايران شدند و اين رفتن‌ها هنوز هم ادامه دارد.
  
  2- در سال 2001 با سرنگوني طالب‌ها و برقراري حاكميت ملي، انتظار اين بود كه ديگر هيچ جواني براي كار از افغانستان به كشورهاي ديگر نروند يا دست كم اين روند كاهش پيدا كند.
  
  اما اين انتظار كه توأم با خيالات خام بود كه ساده لوحانه بوش را منجي و لشكر كفار را فرشتگان نجات مي‌پنداشتند، در همان سال‌هاي آغازين اشغال افغانستان توسط امريكا و هم‌پيمانانش به يأس و نا اميدي تبديل گشت.
  
  جوانان افغاني و به خصوص جوانان بيكار و فقير هزاره ، براي زنده ماندن – نه زندگي كردن- يكي از دو گزينه را بايد انتخاب كنند.
  
  ☻1 – به اردوي ملي و پليس بپيوندند تا از طريق معاش ماهيانه آن بتوانند خانواده را زنده نگه دارند، كه هر روز هدف تير تروريستان از خدا بي‌خبر «طالب‌ها» قرار مي‌گيرند، طالب‌هاي جنايت كاري كه حقوق بشر امريكايي دست شان را براي انجام هر گونه جنايت عليه مردم، باز گذاشته است، اگر تروريست‌ها به نيروهاي اشغالگر حمله نكنند و در عوض به افراد پليس و اردوي ملي افغاني حمله كنند، حتي دولت هم نمي‌تواند و يا نمي‌خواهد كه به دفاع برخواسته و يا به طالب‌ها صدمه‌ي وارد كند! و اين عسكرهاي بي‌چاره هستند كه هدف قرار مي‌گيرند.
  
  برخي جوانان بيكار پشتون، براي رهايي از فقر و بيكاري به طالب‌ها ملحق مي‌گردند، چون معاشي كه طالب‌ها به سربازان شان مي‌پردازند دست كم 4 تا 5 برابر مزديست كه دولت به سربازانش مي‌دهد كه طالبان آن را از طريق درآمد نفتي و نيز درآمد ميلياردي حج و زيارت كشور عربستان و برخي ازكشورهاي عربي و غربي تأمين مي‌كنند.
  
  ☻2- گزينه دوم براي زنده ماندن اين است كه براي كار در ايران بروند، از 500 تا 1000000 تومان، پول قاچاق‌بر بدهند، برخي در مرز و بعضي هم در نيمه راه دستگير و باز گردانده مي‌‌شوند، عده‌ي هم كه خود را كه به محل كار شان در شهرها مي‌رسانند، با تحمل ذلت و با انواع تحقير و توهين برخي كارفرمايان و كارگران بومي به كار ادامه دهند، اگر از كارگاه‌ها بيرون شوند پليس همچون عقاب آنان را صيد مي‌كند، فضاي پر از ترس و وحشت، نه جاي ماندن و نه روي برگشتن!!!
  
  هزاره‌هاي افغانستان= افغان‌هاي ايران!
  
  بدتر از همه اين كه جوانان هزاره كه عموماً به خاطر سد جوع و يافتن لقمه ناني، به ايران مي‌روند، به دليل اين كه از نژاد ديگر اند و در ميان جمع از دور نمايان اند، زودتر و آسان‌تر به چنگ پليس گرفتار مي‌شوند، يادم هست روزي هموطنم كه نميدانم تاجيك بود يا پشتون گفت:«وطندار! اون طرف نرو! كه هزاره‌ها را ميگيرن اَميالي مه از بيخ گشت تير شدوم و مره نشناخت! از صحبت‌هاي اين هموطنم، به ياد سال‌هاي جنگ دركشور افتادم كه روزي جنايت‌كاران سيافي و روزي ديگر طالب‌هاي بي‌رحم، هزاره‌ها را از كوچه و بازار برخي شهرها و از مسير راه‌ها دستگير مي‌كردند! ‍(از سرنوشتم گله كردم كه تعلق داشتن به نژاد ديگر با من چه‌ها كه نكرد) و امروز در اين شهر نيز هزاره‌ها را مي‌گيرند چون تشخيص مهاجرين افغاني غير هزاره و ازبك براي پليس دشوارتر است وپليس تقصيري هم ندارد، چون از كلمه «افغان» هزاره به پيش چشمش مجسم مي‌شود.
  
  3- واقعيت غير قابل انكار اين است كه در ايران كارگران بومي بيكار، فراوان بوده و آمارها حكايت از بيكاري با ارقام بالا دارد، با اين حال وجود كارگران خارجي خارج از ظرفيت و پتانسيل‌هاي موجود بوده و دولت ازين ناحيه تحت فشار داخلي مي‌باشد، لذا اگر كمي انصاف به خرج دهيم اخراج كارگران غير قانوني را نمي‌توان در دنيايي كنوني محكوم كرد، چون اولاً اختصاص به ايران ندارد و ثانياً هرج و مرج را در پي دارد.
  
  4- آيا راه حلي براي معضل بيكاري در افغانستان وجود دارد؟
  
  1- اكثر دولتمردان افغانستان بيشتر به فكر پر كردن جيب بوده، تا خدمت به مردم، از اين‌رو نتوانسته‌اند يا نخواسته اند براي مشكل بيكاري جوانان چاره‌ي انديشند.
  
  2-سران هزاره نيز سواراني اند كه از دل پياده‌گان بي‌خبر، و سيراني اند كه از شكم گرسنگان بي‌اطلاع و مشغول سرگرمي با چوكي‌هاي دولتي، پارلمان و ...و گرم بازي شطرنج روي ميز حزب و پارتي تا بتوانند خوب رقيب از ميدان بدر كنند.
  
  3- اشغالگران هم كه طي اين سال‌هاي اخير امتحان پس داده‌اند. امريكا براي اشغال بهانه مي‌خواست كه درست كرد و طالب‌ها را ساخت. براي ماندن نيز بهانه نياز دارد كه باز طالب‌ها را به صورت نيمه‌جان حفظ مي‌نمايد. اگر كمكي هم به افغانستان برسد صرف مسايل امنيتي و جنگ مي‌گردد، از بازسازي آن‌طوري كه بايد و شايد خبري نيست، براي ايجاد شغل و كار، فقط يك گزينه وجود دارد: تفنگ گرفتن، پليس بودن يا طالب شدن.
  
  ناگفته پيدا است كه اشغالگران invader
  از رفتن جوانان جوياي كار به ايران نيز استفاده مي‌كنند، آنان دل خوشي از ايران ندارند، وقتي مهاجران وارد ايران مي‌شوند از آنجايي كه اقامت قانوني ندارند توسط پليس با زور اخرا مي‌گردند و از اين اخراج deportation مهاجران غير قانوني به نفع خويش استفاده مي‌كنند، بارها ديده شده كه رسانه‌هاي غربي (شبكه‌هاي ماهواره‌اي و سايت‌هاي انترنتي و راديوها) در هنگام اخراج‌هاي دسته‌جمعي براي مهاجران افغاني اشك تمساح ريخته ماتم مي‌گيرند، و اذهان عامه را متأثر و متألم مي‌سازند.
  
  در اخير فقط مي‌توان از خدا خواست :«اللهم اصلح كل فاسد من امور المسلمين»
  
  

• احمد کمال از لعل ۱۳۸۸ پنج شنبه ۱۷ جدی

  بودا عزیز سلام و درود به شما:
  من بیننده همیشگی سایت شما هستم وزحمات وشایستگی شما واقعا قابل قدر است
  مابه شما افتخار می کنیم
  با تشکر
  

• MUSA HAZARA ۱۳۸۸ يکشنبه ۱۳ جدی

  salam bar shoma Budah ghahraman mah bar shoma eftiti khar darim

• لیلا حیدری ۱۳۸۸ جمعه ۱۱ جدی

  سلام کاش کار همیشه باشد تا لقمه ای در سفره است پدر با سر بلندی به خانه باز می گردد

• abass ۱۳۸۸ جمعه ۱۱ جدی

  I really like bhuda s writing.he always expresses a good view of our country and our society,I also request him to write more about the situation of afghanistan as soon as possible.
  
  
  thank you!

• غلام سخی ۱۳۸۸ سه شنبه ۸ جدی

  سلام اسد بودا خسته نباشی.
  نوشته ی زیبایی بود .امید وارم مراحل تحصیلات با مو فقیت بگذرانید و به هدف خود برسید.

• احمد ۱۳۸۸ جمعه ۴ جدی

  نويسنده ي محترم
  كاركردن و رنج زحمت و عرق جبين خوردن ننگ نيست باعث فخر و مباهات كارگر است.ولو با تحمل سخت ترين كارها، بيكاري باعث فساد در جامعه ميشود، كارگران قشر زحمت كش جامعه هستند،و جامعه هميشه به اين قشر نيازمند هست. تو از كجا ميداني؟ شايد همان كارگر بسيار خوشحال تر از كسي هست و زندگي اش را با ارامش ميگذراند تا كساني كه داراي بهترين شغلهاي اجتماعي هستند و ذره اي ارامش خيال ندارند.

• علی غزنوی ۱۳۸۸ چهارشنبه ۲ جدی

  دوستان نظر دهنده روی مفهوم کارگر و کار کارگر فکر کنم با اقای بودا موافق نیستند. درست منظور شاید از همان توده یا طبقه زحمتکش باشد که شاید در جستجوی لقمه نان روزها در انتظار بنشینند و از جانبی نیز وقتی کار بدست می اورند بازهم کاری عادی و معمولی نیست. بلکه همان کاری دو روزه است که باید در یک روز انجام دهند.
  پس در هردو صورت کار داشتن و نداشتن انان کوله بار از مشکلات و رنج را بردوش می کشند که محصول و زاده بیدادگری های سرمایه داران و زمامداران ستمگر اند.
  کارگران بی کار اند چون همه ای فرصت های شغلی را از انان گرفته اند و گارگران استحمار می گردند, زیرا چاره چون لقمه نانی برای ارضای نفس و اهل و عیال ندارند.
  بودا گارسیای عصر اش است ولی چیزی که مهمتر از انست اینست که تنها راه رسیدن به سر منزل مقصود ان نیست که وی می پیماید و هیج زمانی هم چنین ادعا نکرده است. بناء قلم به دستان عزیز با قلم فرسایی با نگرش متفاوت از بعد دیگری به قضیه بنگرند تا باشد احسن ترین ان انتخاب شود.

• قربان ۱۳۸۸ چهارشنبه ۲ جدی

  سلام بربودای عزیز
  درست همین است که گفته اید و این برای من یکی ازآن جهت بیشتر قابل درک است که کار دراین شهر شب نما بیشتر ازیک قشراست.
  به تعبیر داوود سرخوش اجمل و اسک کمتر کارگربوده اند و هستند ؛ اما این قربان ها هستند که دراین شهرو و طن همیشه کار گربوده اند.
  

• ج پ ۱۳۸۸ چهارشنبه ۲ جدی

  سلام بر بودای محترم:کارگران چون تصویر،ا ین شب راشایدخیلی دوست داشته باشد چون بعدازاین شب که نام آن یلدا است، روزها درازترمیشودوکارگران میتواند دیرتر منتظرپیداشدن کاردرچوک ها باشد.چون درروزهای کوتا اضطراب کارگران روزمزد ازبابت پیدا کردن کار بیشتر میباشد.تشکر

• رضايمك ۱۳۸۸ چهارشنبه ۲ جدی

  بنام خدا
  جوالي
  : پير مرد به سردي گفت: من گدا نيستم.
  : خي چرا اينجا شيشتي؟
  : تو را چي؟
  : چي گپه بابه؟
  : هيچ اين ميده بچه آمده مرا ميگه چرا اينجا شيشتي؟
  : او برادر مه مي خواستم يك چند روپه كمكش كنم.
  : كورستي؟ رشمة جوالي گري را به سر شانم نمي نگري؟
  : كاكا چقدر پر گفتي تو هم؟ كـته ازي حال و روزت وزيراكبرخان واري سرما رفتار مي كني.
  : پر گفتم؟ تو به خدايا. اين ميده بچه را ببين.
  : خيره بابه، خيره.
  : او كوني، تو خو يك ميده بچستي. پدرت كه از ارگ بيايه مه گپ خوده مي زنم. چي خيال كردي؟ حرامزاده.
  : دو نزن كاكا.
  : كه داو بزنم چه كرده مي تواني؟
  : باز خوب نميشه.
  : اي بي ريش بازينگر، اخطار مي تي؟ تو كه توستي شاخدارت بيايه هيچ كاري نمي تواند.
  : خو؟ باز مي بينيم.
  : باز مي بينيمش چيست؟ نر هستي بيا پيش. مالمه چور كردين اولادايمه اسير.برادرايمه كشتيد. به خيالتان كه مه خوده باي مي توم؟
  : چرا تهمت مي زني او كاكا؟ مه كي اين كار ها را كردم.
  : تو نكردي پدرت كرد.پدرت نكرد پدركلانت كرد. پدركلانت نكرد.پدري پدركلانت كرد. تو نه يكي ديگت. آخر شما بودين كه مرا به اين خاك سياه شانديد.
  : كاكا جان به لحاظ خدا آرام باش. من بد كردم.
  : تو بد كردي كه بد كردي.
  : بيا برو بچه.
  : اي آمده مرا خيرات ميته. من كه بموروم تو واري آدما بايد به مورديم سلامي زده تير شوند. فاميدي؟
  : برو چرا ايستاد هستي؟ برو برو.
  : ببين تو را به خدا چي ميگه؟
  : خيره، تو برو.
  : مرا ببخشيد. من بخدا قصد بدي نداشتم.
  : برو برادر به قصش نشو.
  : مرا تباه كرديد كه گدائيمه ببينيد. اي بي شرفاي پست.
  : كاكا جان آرام باش. آلي او خو رفت.
  : نه تو سيل كن تو. مرا كالايمه كهنه كنده ديده خيال گدا ميكند.
  : خيره كاكا جان، جوان بود نفهميد. آلي بيا كه برويم يك بوجي آردست هموره بياريم.
  ****
  : خو كاكا جان. اينه همينجا تايش كن. چند بتومته؟
  : هر چي كه دلتست.
  : صد روپه بس است.
  : نه، زياد است. نه دزدهستم نه گدا. چهل روپش بس است.
  : خو، خانه آباد پدر.اينه اي شصت رو په.يك چاي همراه ما مي خوري؟
  : نه.
  : خوش مي شوم كاكاجان.
  : من بيكار نيستم.
  
  

• نادر ۱۳۸۸ چهارشنبه ۲ جدی

  سلام . متن قشنگی است. این که شما هم یک روزی کارگری را تجربه کردی در سطر سطر نوشته تان داد می زند. من هم در ایران این تجربه را داشتم و پدرم هنوز این تجربه را تکرار می کند. خیلی خوب فهمیدی. تا از فرط خستگی به خواب شیرین نروی درک این متن سخت است.تا حساب روز و شب از پیش آدمی گم نشود فهم عمیق این نسل همیشه سوخته بشر غیر ممکن است. بگذریم شما دردهای آن روزها را برای ما زنده کردید با وجودی که خیلی زیادند کسانی که در تمام زنده گی این تجربه را دارند و به راستی فلسفه ی زنده گی این قشر چی است؟ کارگر مفهومی که مارکس به تنهایی درک اش کرد و تا به امروز خیلی ها تعبیرها کردند اما مارکس نمی شود که دختر چند ساله اش وقتی مرد تابوت نداشت و پول خرید تابوت به قرض گرفته شد.

• ramazan ali ahmadi ۱۳۸۸ چهارشنبه ۲ جدی

  salam buodaye aziz omid waram basalamat bashi luotf namooda nombar tlifon tan barayam sms konid mamnoon misham 0061400226070 ramazan ahmadi hastam az autralia

• asif ۱۳۸۸ چهارشنبه ۲ جدی

  Salam bar bodai bozorg
  
  Karger nomade az talash wa zazingi ast Bodai aziz chi ziba shab yaldai ra bakargaran in sharif tarin qishri jamiai ma tajlil kardand ja darad ki ba kargaran wa ihsas sharifanai anha hamahang shoda bar dastani boda bosa zanim taki ba yad daram kasi ta konoon misli badai aziz zindagi kargaran ra in chonin ba tswir nakashida ast
  Sar afrazi hamisha bashi boda

• عبدالواحد یوسفی ۱۳۸۸ چهارشنبه ۲ جدی

  بودای عزیز سلام
  
  ببخشید که هر از چند گاهی از قله پیری فریاد بر می آرم که چرا بیشتر حرف شما جوانان را و بخصوص حرف های بودای عزیز را نمی دانم (البته طبیعی است که ندانم. حرف های نسل شما که تحلیل و تبیین وضعیت به مراتب پیچیده تریست که شما در آن پرورش یافته اید و نحوه دریافت تان از محیط پیرامون تان همراه با اندوخته های ذخایر آگاهی بشر است، که ما از آن محروم بودیم).
  
  آنچه را نوشته اید به نظر من خیلی به وضاحت در مورد این صحنه درعکس و کشور ما و بیشتر در موارد بیکاری صادق تر است. چون کار در کشور های که مزد کارگر تکافوی ضرورت های اولیه زندگی را می کند نه تنها نا خوشایند نیست بلکه بخشیدن معنی به زندگی هدفمند است.
  
  در تباینی که در این عکس می بینیم جان آدم جیر می کند. کارگری در انتظار کار،که معلوم نیست گیر می آید یا نه. و اگر گیر بیاید با کشیدن کراچی سنگین (که دمار از روزگار بند بند استخوان در می آورد) مزدش به اندازه ای خواهد بود که توان لازم جسمی را برای کشیدن کراچی در روز بعد به بدن کار گر بدهد؟ فاصله کیهانی که بین این کار گر با وسایل کار قرن 19 و ساختمان قرن بیست و یکمی چشمگیر تر و عذاب دهنده تر است از تکرار متوالی کار. ای کاش کارگران پیوسته کار می کردند و کار تمامی نداشت.
  

• جمعه احمدی ۱۳۸۸ سه شنبه ۱ جدی

  سلام اسد.
  آیا واقعاً زندگی فقط برای کارگران رنج مکرر است؟ آیا واقعاً فقط کارگران سیزیف های همیشه ی تاریخ آدمی می باشند؟ آیا واقعاً فقط کارگران است که مدام در سر آغاز رندگی همچون رنج قرار دارد؟ آیا رویکرد عاطفه بنیاد_که شما نیز از آن پیروی کرده اید_ به زندگی خود سرمنشا رنج آدمی نیست؟ و در نهابت فکر نمی کنید توصیف و تبیین و نقد وضعیت بنیاد منطق دوگانه انگاری بنیادین خود نوعی تحکیم بخشیدن به همان چیزی است که با آن مخالفت ورزیده شده است؟ چرا انسان ها در دوران زندگی طبیعی و اسطوره ای هرگز گرفتار رنج و احساس پوچی و امیدواری به آرمان شهر های عاری از رنج نبوده است؟

• مختاري ۱۳۸۸ سه شنبه ۱ جدی

  شب براي كارگر ميعادگاه امن و آرامش است
  كارگر شلاق داغ خورشيد را در روز تتحمل مي كند تا شب هنگام در ميان خانواده اش شاد و خوشحال باشه
  كارگر تمام بد بختي نيست كارگر نماد عيني رسالت انسان در مسير سعي و تلاش است
  گاركر با سختي مي جنگد و لحظه اي لبخند فرزندانش را دستمزد مي داند