به ياد استادم

رضا يمك ۱۳۸۸ چهارشنبه ۱۲ حوت 4 نسخه مناسب چاپ

استادم سيورن بلانشه در حملات صبح روز جمعه ي شهرنو كشته شد.مرگ او هرچند برايم قابل باور نيست اما باعث شد كه نگاهي تازه به پيرامون خود بياندازم.من دركجا و در ميان چه كساني زندگي ميكنم؟

به گمانم در سرزمين كذايي ما بايد فاتخه ي انسانيت و ارزشهاي والاي انساني را خواند.هنر و هنر مند كه در اين بين بيخي هيچ شمار نيستند!

روند روبه رشد ناهنجاريها-آدم رباييها-قتل ها و..... به راحتي توانسته انسان و كرامت انساني رادر اذهان پريشان-مريض-ترسو و درگير روز مرگي هاي ما از بين ببرد.به اين بوده همينكه مي بينيم خود و نزديكان ما-هرچند شايد به زودي نزديكان از دايره ي نگرانيها حذف شوند!-قرباني نشده ايم سر بر نازبالش بي خيالي نهاده ومي خسبيم.پيامد اين بي خيالي ها چيزي نيست جز گسترش ناامني ها تا پشت دروازهاي حلبي خانه هاي نه چندان آباد ما.ماياني كه خود را متمدن-بافرهنگ و اي بسا خردمند و دلاور مي دانيم.و اين يعني ما باري ديگر درگير جنگ داخلي شده ايم ليكن خود نمي دانيم.شايد مي دانيم ليكن نمي خواهيم بپذيريم.و شايد حق نيز داشته باشيم كه سر خود را چون كبك در زير برف نماييم.آري سختست خوب گرامي!جنگي كه سي سال مردم ما را چون ماهي در تاوه ي كرايي پخت و روانه ي خانه ي هر شده ناشده يي نمود.اما سر در زير برف كردن هم خردمندانه نيست.

پس از سقوط طالبان چند صباحي انديشمندان-نخبه گان و روشنفكران ما واژه ي جنگ سالار را از ناكجا آبادي دريافتند و چون نقل و نبات در هر نشستي با چاي در آميختند و از ناروايي هاي گذشته بر مردمان بي گناه و بي پناه گفتند.اما متاسفانه در شرايط حاضركه ناروايي ها به مراتب * بنيادين تر - ساختارمندتر و جهت دار تر* از گذشته مي باشند چيزي براي گفتن و يا راهكاري براي برخورد با اين بدبختي هاي روز افزون ندارند.به گفته ي عوام چون خر در گل گير كرده اند.البته اگر من باشم مي گويم دور از جان خر.زيرا آن بدبخت درگير كاري و يا روانه ي راهيست در خدمت تمدن.اما اين عاليجنابان كاكه چطور؟نه.متاسفانه.نه.

حملات انتحاري و درگيريهاي خونين كه دامنه ي شان تا كوچه پس كوچه هاي پيرامون ارگ شاهي كشانيده شده چيزي جز يك خبرچند ثانيه يي چون ديگر اخبار اقتصادي، ورزشي و آب و هوايي نيستند كه در رسانه هاي به اصطلاح آزاد ما باز تاب مي يابند. اگر رقابت رسانه يي، جلب توجه مردم و بدنبال آن كسب آگهي هاي بازرگاني بيشتر نباشد با باورمندي گفته مي توانم كه آن چند ثانيه هم از كشته شدگان در حوادث گوناگون گوشه و كنار شهر دريغ مي شد. آري بيزنس، بيزنس است و اربابان رسانه ها به بازدهي سرمايه ي خود مي انديشند. نه به ريشه يابي معضلات كلان احتماع.

خبرهاي داغ و كوتاه يكي پس از ديگري مي آيند و مي روند. بي آنكه تأثير مثبت بر جامعه داشته باشند و يا باعث دگرگوني در سياست هاي دولت و رفتار سياستمداران به نفع مردم بي پناه شوند. يگانه پيامد آن خسته شدن مردم از شنيدن تكرار فجايع هر روزه مي باشد. پس از خستگي درماندگي و بدنبال آن بي خيالي گريبانگير مردم مي شود. كما اينكه شده است. ديگر تاثر در چهره ها به بوده مرگ انسان و انسانهاي بيگناه ديده نميشود. ديگر كسي به اين نمي انديشيد كه انسان اشرف مخلوقات است. كم كم ارزش انسان و كرامت انساني در اذهان مردم اين مرز و بوم كذايي روبه فراموشي است. و اين يگانه دستاورد رسانه هاي به اصطلاح آزاد و دولت دمكرات و كاردان ما مي باشد. در شرايطي كه ما ميزبان قدرت هاي بزرگ جهاني و پرچمداران صلح و انسان دوستي براي ترويج هم گرايي و هم پذيري ميباشيم.

اين تكرار مكررات است اما با عرض پوزش مي گويم: اگر يكي از فجايي كه هر آن در گوشه و كنار سرزمين ما رخ مي دهد (مثلاً حمله صبح روز جمعه به مهمانخانه ها در شهر نو) جاي ديگري از دنيا اتفاق بيفتد فكر مي كنيد پيامدش براي دولتمردان و سياستمداران آنجا چه خواهد بود؟

اگر ما نگاهي به روند رو به رشد كمكها بياندازيم در سايه اش روند رو به رشد نا هنجاري ها و نا امني ها را نيز به وضوح مي بينيم. چرا؟ آيا اين بدان معناست كه اراده يي شوم در پشت پرده براي تقويت دستگاه آدمكشي طالبان وجود دارد؟ آيا پس از هر عمليات از بودجه يي كه براي باز سازي زيربناهاي اين سرزمين از ماليات مردمان ديگر در نظر گرفته شده به آنها پاداش داده ميشود؟اگر نه پس چرا اين همه مبارزه نتيجه نمي دهد؟نشود كساني هستند كه اينجا را سرزمين قاتلان بالفطره ميدانند و زيربنايي ترين بازسازي را بازسازي سيستم هاي آدم كشي؟

توگويي همه ي كمك هاي چند ساله اخير جامعه جهاني براي رشد و شگوفايي اين سرزمين نه، بلكه براي به منجلاب كشانيدن دوباره اين مرزوبوم بوده است. در دوره طالبان با همه ي كاستي هايش امنيت نسبي وجود داشت بي تفنگ بدستي در كوچه و بازار. اما در شرايط كنوني بر سر هر چهار راهي و در هر كوچه پس كوچه يي تفنگ بدستي را ميتوان ديد. ليكن امنيت؟ كيمياي كميابيست كه در قوطي هيچ عطاري پيدا نميشود.

***

*بنيادين تر: براي حفظ منافع خود قانون مي سازند.

*ساختار مندتر : احزاب-گروهها-شركتها-اينجوها و رسانه هاي گوناگون را مي سازند.سازمانها و موسسات مهم ملي و بين المللي را در انحصار گروه به شبكه هاي خود در ميآورند. تا جهانيان آنچه را آنها ميخواهند و آنگونه كه آنها ميخواهند از ما و شما بنگرند و بشنوند.

* جهت دار تر : از هر آنچه كه ساخته اند براي قدرت بيشتر و حذف ديگران از صحنه هاي سياسي و بين المللي كار ميگيرند. علاوه ي بر آينها براي ساختن پشتوانه و اطمينان از آينده به بورسيه هاي مهم خارجي بي پروا دستبرد ميزنند.

جمهوری سکوت : عکس از وبلاگ دوشنبه ها

نظرات ارسالی از سوی خوانندگان وب سایت جمهوری سکوت.

علی از اتاوا ۱۳۸۸ پنج شنبه ۱۳ حوت
سلام رضا جان، خبر بسیار دردناکی بود که همه را بهت و حیرت فروبرد. از دست دادن سیورن نه تنها برای خانواده اش بلکه برای جوانان زیادی در سراسر دنیای جهان سوم فاجعه یی بزرگ است.
نمیدانم پیشنهاد مرا که در هشت صبح چاپ شد (ایجاد جایزه سینمایی سیورن بلانشه) کسی جدی گرفت یانه. میدانم که بسیاری ها به دلایل مختلف آن پیشنهاد را رد خواهند کرد - یکی از دلایل شاید این باشد که پیشنهاد از سوی من ارایه شده است. ولی آنچه که برای زنده نگهداشتن نام سیورن در افغانستان باید انجام شود فقط از دست تو و دوستانت بر می آید: بازگویی رنج و زنده گی انسانهایی که صدایی برای فریاد ندارند. اگر دقت کرده باشی تمام ورکشاپهای سیورن در کشورهایی است که در آنجا صنعت سینما وجود ندارد و او سعی کرد به مردم آن کشورها یاد بدهد که چطور داستان زنده گی شان را با دیگر مردمان جهان شریک کنند.

به هر صورت با آنکه سیورن دیگر نیست تا تو را تشویق کند؛ با یاری از یاد او به راهت ادامه بده.
علی
بهاره ۱۳۸۸ پنج شنبه ۱۳ حوت
در آنچه نوشته اید حق دارید و میتوانم احساس تان را درک کنم اما مقایسه با زمان طالبان و ترجیح دادن آن ، برایم خیلی عجیب بود.
صحرا کریمی ۱۳۸۸ چهارشنبه ۱۲ حوت
سلام
من از صمیم قلب این فاجعه عظیم را تسلیت عرض می کنم. به خاطر اینکه این استاد خوب و مهربان را از نزدیک می شناختم و برایش احترام قایل بودم. من هم روز جمعه اما 6 صبح به فرودگاه کابل رفتم. و از همان مسیر عبور کردم. نمی دانم شاید دعای مادرم نجاتم داد. خیلی متاسف شدم.
خدا بیامرزد.
کاظم وحیدی ۱۳۸۸ چهارشنبه ۱۲ حوت
رضا جان سلام، مرا از این که یاری را از دست داده ای، افسرده نمودی. یک طبله زن هندی که مهمان بودند و برای آموزش بچه های انستیتیوت موسیقی آمده بودند و می شود گفت استاد پسرم مسعود بود هم در همان روز کشته شد. تا بکی باید این دردها و فراق ها را تحمل نمود؟ تا به کی باید شاهد این واقعیت بود که عده ای الدنگ شترچران بزرگترین استادان عکس و فلم و موسیقی را از بین ببرند؟ و تا به کی باید دید که دولت هم تبارشان با تمامی خفت و التماس راه مذاکره و پذیرش آنان را پیش بگیرند و بدین گونه بر برتری و بهتری آنان صحه بگذارند؟
باید راهی جست و کاری مبنایی کرد دوستان تا ما مردم هم از این بی ارادگی نجات یابیم و دست قوم حاکم را سخت ببندیم تا هرچه می خواهد نکند. این ممکن است و تنها نیاز به اراده ی ما دارد. باید گام ها را برداشت. کار سختی است، می دانم اما مطمئنم که ناممکن نیست.

نظر خود را برای ما ارسال نمائید...

نام: ایمیل: وب سايت / وبلاگ:

نظر:

از طریق فرم زیر این مقاله را برای دوستان خود ارسال نمائید.

نام شما: ایمیل شما: ایمیل(های) دوستان شما:

ایمیل های را با کاما "," از هم جدا کنید

متن نامه:

با استفاده از فرم زیر و اکانت فیسبوک خود می توانید برای ما نظر خود را ارسال نمائید.

کلیه حقوق متعلق به وب سایت "جمهوری سکوت" می باشد .
بازنشر کاغذی یادداشت های "جمهوری سکوت" بدون ذکر منبع و باز نشر الکترونیکی بدون لینک مجاز نیست.