عکاس: ناظر محمدی

چهل روز گذشت. آن روزی را به یاد داریم که به خاطر حق خواهی به سرک‌ها آمدیم و خواهان عدالت شدیم. اما در این چهل روز هنوز عده‌ی زیادی در بند هستند و عده‌ای هم اسیر شدند. هنوز امنیت شاهراه‌ها گرفته نشده است و دولت به خواسته‌های مردم توجه نکرده است.

 

با این اوصاف، عده‌ی زیادی از شهروندان افغانستان، امروز 4 جدی در مصلی رهبر شهید استاد مزاری، گردهم آمدند تا از چهلمین روز شهادت این شهدای مظلوم تجلیل به عمل آورند.

 

در این برنامه، رضا آگاه، سخی خالد، نذیراحمد فرهنگ و نوروزعلی کریمی به خوانش مقاله پرداختند و هر یک از دولت خواستند تا به اوضاع امنیتی کشور و خانواده شهدا، رسیدگی شود.

 

نوروزعلی کریمی که به نمایندگی از خانواده شهدا در این مراسم صحبت می‌کرد گفت : «حتی به دلایل امنیتی، پدر تبسم نتوانسته در این مراسم شرکت کند.»

 

در ادامه گروه سرود «تبسم» که از سوی مرکز تعلیمی ستاره در این برنامه حضور داشتند به خوانش سرود خود پرداختند.

 

قمبرعلی تابش، استاد دانشگاه و شاعر مطرح کشور نیز در این برنامه به ایراد سخن پرداخت. یکی از اشارات او به مسئله امنیت بود. او گفت: «خواسته‌های ما برحق است، زیاده‌خواهی هم نیست. ما فقط حق خود را می‌خواهیم».

 

نجیب بارور، شاعر دیگری بود که در این برنامه حضور یافته و شعر خواند. او چندی پیش به مناسبت واقعه‌ی زابل شعر زیبایی را با شاه‌بیت «تا از گلوی سینه‌ی ما درد پاره است/ نام شکوهمند عدالت «هزاره» است» سروده بود که در این برنامه نیز به خوانش گرفت.

 

اما گویا عده‌ای آمده بودند تا برنامه را تخریب کنند. گمانه‌زنی‌ها برای تخریب این برنامه بالا بود. زیرا پیش از این نیز عده‌ای از رهبران سیاسی و بزرگان، صدای رسای این عدالت‌خواهی را نادیده گرفته و مردم را نیز با الفاظ ناشایستی خطاب کردند.

 

عده‌ای از افراد در بین جمعیت بودند که بار بار صدای داد و فریادشان به گوش سایرین می‌رسید و مردم را متوجه خود می‌کردند. تا اینکه گروه انتظامات برنامه، آن‌ها را از صحن مصلی رهبر شهید بیرون کشیده و دوباره نظم جلسه را برقرار کردند.

 

در ادامه برنامه عده‌ای از هنرمندان عرصه تیاتر، به روی صحنه آمدند و تیاتر زیبایی را اجرا کردند که همه اشتراک‌کنندگان را به توجه و سکوت وا داشته بود. این تیاتر شامل سه بخش بود. بخش اول داستان رخشانه، دختری که در غور سنگسار شد را در برمی‌گرفت. بخش دوم، مربوط به شنکجه کردن و کشتن عبدالخالق هزاره، کسی که نادرشاه را کشت، بود. و بخش سوم مربوط به اسارت گرفتن اسیران ولایت غزنی و سربریده شدن آن‌ها توسط مخالفین مسلح دولت، پرداخته بود.

 

خانم معصومه قاسمی، قطعنامه این برنامه را به خوانش گرفت. در این قطعنامه چند خواست جدی از دولت مطرح شد که به شرح ذیل است:

 

اول) دولت باید به فرهنگ گروگان گیری پایان داده و برای رهایی فوری 150 گروگان در بند اقدام نماید.

 

دوم) دولت مکلف به رفع تبعیض، بی عدالتی و مشارکت همه‌ی مردم بر اساس توافقنامه بن و اصل 22 و 49 قانون اساسی می‌باشد.

 

سوم) دولت باید به تأمین امنیت شهروندان و امن سازی جاده‌های افغانستان، به ویژه شاهراه‌های منتهی به هزارستان، بر مبنای بند سوم اصل 75 قانون اساسی بپردازد.

 

چهارم) دولت باید یک قول اردوی منظم در مناطق مرکزی ایجاد نماید.

 

پنجم) دولت باید به ایجاد و تعدیل واحدهای اداری بر مبنای اصل پنجاهم قانون اساسی بپردازد.

 

ششم) دولت باید به توقیف و محاکمه گروگان گیران و جنایت کاران جنگی اقدام نموده و به تعهداتشان بر مبنای میثاق‌ها و کنوانسیون‌های بین المللی که در اصل هفتم قانون اساسی آمده است، عمل کند.

 

هفتم) دولت باید به آزادی بیان بر مبنای اصل 34 قانون اساسی احترام و از تعرض به کرامت انسانی بر مبنای اصل 24 قانون اساسی جلوگیری نماید.

 

در نهایت این برنامه با دعاییه حجت السلام سالم حسنی به پایان رسید.