قبیله ام

نظرات ارسالی از سوی خوانندگان وب سایت جمهوری سکوت.

• ناشناس ۱۳۸۹ جمعه ۱۲ سنبله

  نمي دانم ميخواني يا نه امان اما خوشحالم بسيار از آنچه تو فكر كني . بيش از آنچه...
  حالا قلبم به احترام تو مي ايستد.
  به احترام شكست شعر به دست انديشه .
  اينجا مهتابي نيست .
  آفتابي نيست.
  رگها مي تپند.
  و صداي كشيده شدن گل ميخهاي غ‍ژدي غريبه ها مي آيد .
  اينجا آفتاب طلوع به قبرهاي دريابرده مي كند .
  حالا حرف مرا كسي مي فهمد
  سنگي بر سنگي نهاده شد
  و دردي امتداد به تسكين يافت .
  مادرهايمان ديگر براي گيسوهاي دختران شان مرثيه فراموشي نمي خوانند
  و خوانندگان حالا اسير دوبيتي هاي غلامي نيستند .
  رگهايم به خروش است از شعري كه رنگ حقيقت دارد.
  از سكوتي كه خفه ام كرده بود
  از گلوي فشرده ايي كه خون گرم برادرانم در آن فواره مي زد .
  مي ستايم شهيداني را كه در قبرهاي بيرون قبرستان ماندند
  و دختراني كه هرزگي تاريخ به شرمشان ديگ و تنور گرم كرد
  واي برتو تاريخ كه اينچنين دريده باز روي نگاشته شدن داري واي
  و برادر امان ميرزايي تشكر نمي تواند جواب اين مسئوليت پذيري دردناك تو باشد

• عطا ا... محمدی ۱۳۸۹ جمعه ۸ اسد

  دورود بر چنین احساس پاکت برادر میرزایی عزیز،
  شعرت گسل های ناپیدای را زیری خروار ها خاک به حرکت دراورده ، تا به روبایت تنفسی برای زنده ماندت ،
  در د یارمستمندی زنده ماندن کار بس دشوار نیست.
  گر بدست خویشتن وحدت برافرازا بیفروزیم.
  پروز ومستدام باشید برادر.
  

• یاسین ۱۳۸۹ سه شنبه ۵ اسد

  چقدر زیباگفته ی!!!!!!!!!!

• ذکریا سرخوش ۱۳۸۹ سه شنبه ۵ اسد

  ناگفته هایم
  تلخ تر از تلخی سکوت بادام
  رگ رگم صدای خشکیده میدهد
  مرده اما زنده
  زنده اما مرده
  ناگفته هایم در گفته های تو پیداست
  
  
  
  
  
  
  بهروز باشی
  

• رضا ۱۳۸۹ سه شنبه ۵ اسد

  سلام برادر عزیزم.واقعا شعرتان مرا به عمق دردهای مردمان میبرد. تشکر برادر . مانده نباشی

• بانوی هزاره ۱۳۸۹ دوشنبه ۴ اسد

  مرا بیرون از گورستان به خاک بسپارید
  گمنام
  بدون کاشتن گل سرخ بر مزارم
  چه فرقی میکند
  مسلمان باشی
  در حالی که قبیله ات را نسل به نسل کشته اند
  شمشیرم کجاست؟؟
  فقط می گویم عمق وجودم تک تک سلولهام اینها را صدا میکند ولی حیف که حتی گوشهای خودم قادر به شنیدن آن نیست شاید سوال شود چرا؟چون قبیله ای سنتی من گوشهایم و چشمهایم را بسته تا مبدا صدای نا محرمی را بشنوم یا چشمم به نا محرمی بیوفتد ولی حیف که نامحرمانی هر روز به در خانه ای مان آمده و به حریم مقدس مان تجاوز می کنند و هیچ مردی نیست که حد اقل سوال کننده باشد که به چه جرمی ؟؟؟؟؟؟؟

• صابره رضایی ۱۳۸۹ دوشنبه ۴ اسد

  از درد سروده ای و شعرت ناب شده است. عمق فاجعه ی هزاره بودن را به تصویر کشیدهای و چقدر عالی. موفق باشید.

• عزیز نوری ۱۳۸۹ دوشنبه ۴ اسد

  سلام امان جان
  چقدر شعرت زیبا بود. فقط می توانم همین را بگویم و بس.

• کریمی ۱۳۸۹ دوشنبه ۴ اسد

  زیبا بود
  ...

• ali ۱۳۸۹ دوشنبه ۴ اسد

  انگشتانت توانا تر و دهانت نا دوخته و پر گلوله تر باد
  ...
  فوق العاده است. گلوله های شعرت زخم میزند بر روحمان

• M.Mirzaee ۱۳۸۹ دوشنبه ۴ اسد

  امان عزیز سلام!
  با این شعرت کولاک کردی پیشنهاد می کنم یک سفری به وطن داشته باش تا دردهارا ملموس تر حس کنی.
  پیروز باشی ، سرچشمه شعرت همیشه زلال باد!
  محمد میرزایی

• اسد بودا ۱۳۸۹ دوشنبه ۴ اسد

  
  میرزایی عزیز می خواستم کامنتی برای شعرت بنویسم، اما شعر زبان ناب است و کامنت نویسی آن را خراب می کند. بسیار عالی است شعرت. از تلخی شعرت لذت بردم.

• م. سروری ۱۳۸۹ دوشنبه ۴ اسد

  برادر عزیزم اقای میرزایی!سروده ای شما خیلی پر محتوا و انعکاس دهنده ای عمق فجایع تحمیل شده بالای مردم رنجدیده ما است، ارزوی اینده ای سبز و همیشه بهار برای قلم تان.

• asif ۱۳۸۹ يکشنبه ۳ اسد

  سلام و د ر و د به آ قا ی میر ز ائئ
  
  خیلی زیبا است شعر شما و ا قعآ انسا ن ر ا به عمق د ر د و رنح تا ریخی مر د م ما آ شنا و سیر مید هد
  
  با خو اند ن هر فر د و مصر ع آ ن با ید به مر د م و تا ر یخ خو نبا ر خو د فکر و تعمق نما یم
  
  ممنو ن ا ز شعر زیبا یت
  
  همیشه صیحت و کامگا ر باشید
  

• افق ۱۳۸۹ يکشنبه ۳ اسد

  زيبا بود امان جان خيلي زيبا
  هر جا باشم با هر طريقي فرياد بي صداي قبيله ام را به گوش دنيا ميرسانم و رسالتم را
  .....
  حتي با قطعه اي شعر ... كه از آن سوز مي آيد.

• عظيم ابراهيمي ۱۳۸۹ يکشنبه ۳ اسد

  آنقدر به مسجد رفتیم
  
  که تانک ها به رختخوابمان آمد
  
  و غنچه غنچه گل های سرخ
  
  بر ملافه ها رویید
  
  اول عرض سلام دارم خدمت برادر عزيزم جناب ميرزايي ،بسيار زيبا سرودي
  حيف كه من اهل نقد نيستم .واقعاً شعر پخته است كه ناشي ازمطالعه بالاي شما از تاريخ مظلوميت پدران ما است .من شعر نو زياد ميخوانم ولي خدايش از پخته گي اين شعر لذت بوردم هرچند سرشار از درد بود.
  اگه اشتباه نكنم شمارا در خانه ادبيات ديده باشم!